Kaka.... doe niet teveel

We zijn zondag ruim op tijd op het vliegveld voor onze vlucht van Cairns naar Darwin.  Door overstromingen en erg slecht weer rondom Brisbane (“ Oswald”) functioneert op het vliegveld van Cairns het computersysteem niet. Uiteindelijk krijgen we handgeschreven boardingpassen. Eenmaal aan boord verontschuldigt de gezagvoerder zich voor een korte vertraging omdat al het papierwerk met de hand moet worden uitgevoerd. Uiteindelijk vertrekken we 3 kwartier later en komen ruim na middernacht in Darwin aan. Het is warm en klam en er dreigt een noodweer. Welkom in de tropen……

Darwin ligt in Top End. In dit gebied ter grootte van West Europa wonen 160 000 mensen waarvan 120 000 in Darwin.

Ten gevolge van Australie day is op maandag alles gesloten, op de toeristen informatie (I) en een enkel restaurant na. We verzamelen informatie en besluiten de volgende dag een auto te huren om Kakadu en Litchfield National Park te verkennen. De I regelt self containing apartments voor ons die uit cabins (veredelde schaftketen) blijken te bestaan. Ze zijn van alle gemakken, waaronder airco, voorzien. We doen voor een week boodschappen, sturen nog even een berichtje rond (een uur free wifi in het centrum) dat we naar de outback gaan, dus niet bereikbaar zijn, en vertrekken. De outback is rijk aan allerlei mineralen, waaronder uranium en t.g.v. de mijnbouw ligt er dan ook een goede weg. Dunbevolkt als deze regio is, bestaan de meeste medeweggebruikers uit roadtrains, vrachtauto’s met 4 aanhangers, totaal zo’n 18 m. Onderweg zien we een stuk bush branden…. Na de eerste reactie van “ wat is het alarmnummer?” slaan we de info er op na. Het blijkt om natuurbeheer te gaan die al eeuwen lang door de aboriginals toegepast wordt en dus overgenomen is. Door gecontroleerd percelen af te branden in het natte seizoen voorkom je grote bosbranden in het droge seizoen. We stoppen nog bij een billabong, drinkplaats, waar we de eerste walliby’s en kariboes fotograferen. Na 280 km komen we aan in het volgende plaatsje na Darwin, Jabiru. Hier staat onze eerst cabin. We zijn in aboriginalland.

Na tientallen jaren van heropvoeding en uitbuiting zijn de aboriginals in de jaren 70 erkend en hebben ze grote gebieden van hun oorspronkelijk land, waar ze nauw mee verbonden zijn, in de Top End teruggekregen. Zij geloven dat het land gecreeerd is door hun voorouders en dat zij voortleven in dit land. Zij vragen aan de bezoekers respect te hebben voor hun land. Ze leasen hun land, waaronder Kakadu en Litchfield aan de regering en werken samen met de Bininj (niet aboriginals) om hun cultureel erfgoed te behouden en door te geven. Tot dit erfgoed behoren, naast bosbeheer en mondeling overgedragen verhalen, de rotstekeningen. De mooiste bevinden zich in Arnhemland maar dat is t.g.v. flooding (natte seizoen) niet bereikbaar. We hebben geluk…de weg naar Ubbir, waar zich ook mooie rotstekeningen bevinden is slechts plaatselijk door 20 cm water overspoeld en daar kunnen we doorheen. De tekeningen zijn prachtig, de vliegen irritant en het zweet gutst van ons lijf.

In de tekeningen vind je naast hun mythologie en belangrijke historische momenten ook waarschuwingen voor bijvoorbeeld de knokkelkoorts terug. Na het bezoek aan de rotstekeningen lopen we nog een “walk”. Deze staan hier goed aangegeven. We komen er al snel achter dat we aan de hitte moeten wennen en besluiten dat urenlange wandelingen in dit weer boven onze pet gaan.

Bij terugkomst boeken we een sunrise cruise op the Yellow River voor de volgende dag. In het donker rijden we naar Cooinda lodge, van waaruit de boot vertrekt. Er zijn slechts weinig vroege vogels op de boot, des te meer erbuiten. We varen door de wetlands en over de rivier. Prachtig.

Voor we vertrekken vraagt de gids/schipper of we weten hoe de zoom van het fototoestel werkt…..want als we een croc naderen is iedere uitgestoken arm een lekkere hap. Er wordt wat meesmuilend gelachen maar op het moment dat er 6 m krokodil naast de boot zwemt, kun je een speld horen vallen en blijft iedereen een 1/2 m van de kant.

We bezoeken nog het aboriginal cultureel centrum en lopen naar de rock art site Nourlangi, waar we afbeeldingen van handschoenen zien die de eerste Europese dames droegen. De eerste afbeeldingen zijn trouwens ouder dan 20.000 jaar terwijl de modernste afbeeldingen, x ray rockart, uit de 60er jaren stammen. Daarna terug naar onze heerlijk koele cabin en een plons in het zwembad.

Omdat het boottochtje ons zo goed bevallen is, boeken we voor vrijdagmiddag de laatste cruise. Dit om het verschil te zien in the wildlife. De kans is erg klein dat we de zon zien ondergaan in het natte seizoen…….. maar de storm die zich ontwikkelt terwijl we op het water zijn, geeft prachtige beelden. Een beetje spannend is het ook, want hoewel er zwemvesten aan boord zijn, wil je toch echt niet in een rivier belanden waarin het 5 tot 25 seconden duurt voordat een krokodil je te pakken heeft. Gelukkig hebben de rangers verstand van zaken, dus we worden wel nat maar dat is van de regen. Op de weg terug naar de cabin stuurt een aardige politieman onze auto langs een omgevallen boom die de weg blokkeert… zelf vertrouwen we de berm niet maar dat blijkt dus niet terecht te zijn.

Zaterdag vertrekken we via de Kakadu Highway naar onze volgende cabin in Bachelor om van daaruit Litchfield park te bezoeken. We rijden dezelfde weg als de dag ervoor. De bewuste boom ligt nu in zijn geheel in de berm dus we kunnen gewoon doorrijden.

En dat doen we…240 km weg door de savanne, een grote grasvlakte waarop voornamelijk eucalyptusbomen, hier inheems, pandanus, een yuccasoort en cicaden, een lage palmsoort, groeien. Daartussen staan metershoge termieten heuvels. Onderweg komen we een enkele auto en wat meer roadtrains tegen. Een kangaroe, dingo en hagedis steken over en that’s it. Om 4 uur zijn we in Bachelor….airco aan en een boek lezen….we kunnen even geen groen meer zien.

Litchfield National Park bestaat vrijwel geheel uit savanne. De attracties bestaan uit grote termietenheuvels, wandelingen naar watervallen en krokodilvrije plungepools!. De ene pool is toegankelijker, au m’n knieen, dan de andere. Heerlijk is het wel. Hoewel het water van een waterval komt, heeft het een lekkere temperatuur. Dit is genieten na  al het zweten. Onderweg naar de laatste waterval vraagt een  Schot met pech een lift naar Bachelor om een nieuwe band te halen. Hij is sinds juli geemigreerd en woont in Darwin, werkt in de bouw en opdrachten genoeg. Een probleem, het is veel te warm in Top End om te werken…daar kan een Schot niet tegen. Binnenkort verhuist hij naar Brisbane…daar regent het tenminste af en toe….

Zondag komen we na een uurtje rijden over de  Stuart Highway aan op het vliegveld van Darwin. De volgende stop is Sydney, een grote stad, een aangename temperatuur en er leven 4 miljoen mensen….. amusement genoeg.