zwerven over Zuidereiland 2013

Dank zij de snelle internet verbinding van ons hostel, Tombstone backpackers (in Picton, naast het kerkhof, geheel gestyled als graveyard)  kunnen we vandaag zelfs twee verhalen publiceren. Geniet!

De eerste stop is in Twizel, een klein doorgangsstadje. Onderweg hier naar toe stoppen we verschillende keren om van het uitzicht te genieten en dus foto’s te maken……die er weer erg grijs uitzien. De enige kleuren lijken te komen van de velden vol lupines, ondanks het druilerige weer erg mooi. De meren blijven aantrekkelijk maar missen toch het zonnetje.

Niet alleen in het binnenland blijkt het te regenen. Aan de westkust, waar wij naar toe onderweg zijn, hebben bruggen het begeven en zijn op verschillende plaatsen de wegen onbegaanbaar door neergestorte rotsen…..afwachten dus of we onze reis moeten veranderen.

Als we uit Twizel vertrekken is de lucht stralend blauw en kijken we uit over besneeuwde bergtoppen….dat belooft wat. In ieder geval rijden we een stukje terug om lake Pukaki bij helder weer te zien.  De reputatie die dit meer heeft, maakt het helemaal waar ….. na de nodige oh’s en ah’s, “ can you take a picture?” van Koreanen die een standaard fotohouding lijken te hebben, maken we onze eigen foto’s en gaan we op ons gemak verder, met een stralende zon, naar Queenstown. Onderweg nog even gestopt bij een voormalige goudmijn, waar tegenwoordig meer geld verdient wordt met lekkere koffie. Queenstown is het walhalla van adventure sports. Wij hebben ons beperkt tot de kabelbaan die ons 700 meter omhoog bracht voor een spectaculair uitzicht over stad en omgeving.

Of je nu wilt of niet, overal in Nieuw Zeeland wordt je geconfronteerd met uitleg…. over de betekenis van jade voor de maori (dat spreekt Marlene erg aan), de eerste pionier in een streek, de namen van vogels die oversteken, de legende over de sandfly’s die er lustig op los prikken terwijl je staat te lezen. We hebben nog in geen enkele vakantie zoveel anti-insect gebruikt als hier in NZ en ook nog nooit zo’n irritante prikkers meegemaakt.

Waar ook veel over te lezen valt, is over het beleid om de flora en fauna terug te brengen tot  het peil van 200 jaar geleden. Alle dieren en planten die door de verschillende pioniers meegebracht zijn naar NZ gedijen hier beter dan in de landen van herkomst. Er zij geen natuurlijke vijanden voor  de dieren, voedsel is ruim voor handen en voor de den is het klimaat bijzonder geschikt en bomen hebben geen last van sandfly’s en andere insecten zijn er bijna niet. Vriendelijk verzoek aan de toerist is dan ook om een stek van de den uit te trekken.

De maori’s brachten de ratten mee, die aten de kiwi’s. De Europeanen brachten de wezels mee om de ratten te bestrijden…..maar kiwi’s en andere loopvogels zijn gemakkelijkere prooien. Captain Cook bracht de herten mee en de geiten. De herten vraten de bossen kaal. Daarnaast zijn er ook nog de katten en honden. Het grootste probleem op dit moment zijn de opossums. Ooit naar NZ gebracht voor hun bont en toen daar geen vraag meer naar was gewoon los gelaten…..stom, stom…. Ze vreten de regenwouden kaal met hun 9 miljoenen. NZ is een groot tegenoffensief begonnen… voor de ratten, wezels en katten zijn in de bossen vallen uitgezet, op de herten wordt gejaagd en de opossum is tot staatsvijand nr. 1 verklaard. Deze wordt vanuit de lucht vergiftigd en massaal doodgereden. Sommige restauranthouders stimuleren dit met het aanbod      “ You kill them, we ‘ll grill them”.

Na deze rode draad tijdens  de reis, verder vanuit Queenstown naar Arrowtown, een voormalig gouddelversstadje. Het ziet er nog wel een beetje uit als uit een western, maar het meest spannende op dit moment is toch wel de wachttijd op de koffie. Hier zien we ook het eerste jade- atelier. Dit vraagt veel geduld van Arnold …….

Het weer is prima terwijl we naar Te Anau, in fjordland, rijden. De backpackersaccomodatie, gerund door een Nederlandse, geeft uitzicht over de bergen …..prachtig.

De volgende dag schepen we in voor een excursie naar de Doubtful Sound, bestaande uit een tocht van een uur over lake Manapouri, een busrit over een weg met historie door een oerbos met prachtige vegetatie en dan de fjord in voor een boottocht van 31/2 uur. Het enige wat hierover te zeggen valt…..je moet het met eigen ogen zien en ervaren…..prachtig gewoon. Het is een zonnige dag. Een van die drie dagen, waarvan het er meestal twee regent.

De volgende dag rijden we naar de Millford Sound. Onderweg stoppen we regelmatig om foto’s te maken en we lopen de track ( 3 uur)naar Key Summit door het (“Hobbit”) regenwoud, begeleid door een kakafonie aan vogelgeluiden. Uiteindelijk nemen we de laatste boot door de Milford, de bekendste ford van NZ. De meeste bussen zijn al weg als wij een kleine cruiseboot op stappen die langs steile wanden en eilanden, onder watervallen door tot op de Tasmanzee vaart. Onderweg weer de nodige uitleg…… ook over de kleinste waterval die er is met de naam Dutch Fall….omdat Nederland geen watervallen heeft, zegt men. De foto’s spreken voor zich denken we.

De volgende dag vertrekken we richting noorden. We nemen de toeristische route naar de westkust. De bruggen blijken hersteld en de weg is dus weer open. Petje af voor de wegenbouwers van NZ. Veiligheid ten top. Waar de weg door de regenval beschadigd is, is men met grootmaterieel in de weer en staan mannen met  “ Stop and Go” borden  het verkeer te regelen. We slingeren langs haarspeldbochten en vergapen ons aan de vegetatie van de regenwouden en ruige kusten waar de weg langs voert. In Wanaka, eerste stop, is het nog goed weer. We zitten op het terras en genieten van het uitzicht terwijl we ons potje koken en gezellig aan de klets raken met een jong Belgisch stel.

De volgende dag begint het weer om te slaan terwijl we richting Franz Jozef, de gletsjer, rijden. We stoppen nog in Haast omdat Marlene als een magneet wordt aangetrokken door het woord “ gemstoneshop”. Spekkie naar haar bekkie, en Arnold kijkt zijn ogen uit.

De gletsjer blijft voor ons verstopt in de wolken. Als we uit Franz Jozef (zo heet het plaatsje ook) vertrekken, regent het dat het giet. Er waren berichten dat bij hevige regenval de weg mogelijk weer afgesloten zal worden i.v.m. kans op nieuwe verzakkingen. Dit willen we voor blijven dus we rijden door …..de weg blijkt nog open, de brug nog niet helemaal hersteld, maar er wordt hard aan gewerkt.

Nu dus tijd voor koffie in een typisch jagersrestaurant,  hier weer de nodige communicatie via schoolborden die niets aan duidelijkheid over laat. Nog even kletsen met een echtpaar uit Apeldoorn dat ook op de koffie afgekomen en de stromende regen beu is.

Wij rijden door tot aan de Pancake rocks. Het is redelijk droog, het pad geplaveid en de rotsen indrukwekkend. Het is eb en we besluiten bij vloed terug te gaan om de  blowholes aan het werk te zien. Onze backpacker, Te Nikau, bevindt zich nl. op 3 min. rijden van de pancake rocks. Deze backpacker ligt in een het regenwoud, in een palmbos. Gewoon geweldig dus.

Nu ik dit schrijf, klaart  het weer eindelijk op. We zijn in stromende regen in een stuk doorgereden naar Picton waar we morgen de boot nemen naar het noordereiland. Van hieruit vertrekken we 20 januari naar Cairns, Australie . Tot nu toe is het reisadvies voor Australie” extra attent zijn”. In de gaten houden dus.